ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

Ἡ ἐν Χριστῷ ζωὴ ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησία

Ὄντας μέλη τῆς Μίας, Ἁγίας Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, Αὐτῆς ποὺ νενίκηκε τὸν κόσμον, ἔχουμε τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας· ἀκολουθοῦντες ὅ,τι, πάντοτε, παντοῦ καὶ ὑπό πάντων ἐπιστεύθη, ἡ εἰρηνόχυτος Χάρις τοῦ Παναγίου καὶ τελεταρχικοῦ Πνεύματος ἀεί ἔνοικός ἐστιν ἐν ἡμῖν.

Καλοῦμε, λοιπὸν, τοὺς ἀδελφούς μας νὰ φύγουν ἀπό τήν πλάνη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Νά πάψουν νά ἀκολουθοῦν τούς ἀμετανόητους Νεοημερολογίτες καί Οἰκουμενιστές ποιμένες καί νὰ καταφύγουν στὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολική Ἐκκλησία, τῆς ὁποίας ἡ ζωή καί ἡ σφραγίς τῆς δωρεᾶς εἶναι ὁ διωγμός. Ἀλλὰ ἡμῖν, ἀδελφοί, ἐχαρίσθη οὐ μόνον τό εἰς Χριστόν πιστεύειν ἀλλά καί τό ὑπερ Αὐτοῦ πάσχειν. Τό δέ ὑπέρ Χριστοῦ πάσχειν Πάσχα ἐστίν. Ἄκτιστος Χάρις. Ἀναστάσιμη χαρά. Μέθεξις ζωῆς αἰωνίου. Ἡ μυστική ἀνταπόδοσις ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν.

Χαίρετε ἐν Κυρίῳ

- Οὐδείς ἔρχεται πρός τόν Πατέρα εἰ μή δι' Ἐμοῦ, λέγει ὁ Κύριος.

- Ὁ μόνος δρόμος γιά τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁ Χριστός μας. Δέν εἶναι ἕνας δρόμος. Εἶναι ὁ δρόμος ὁ ἀπάγων εἰς τήν Ζωήν. Ἐκεῖνος εἶπε "Ἐγώ Εἰμί ἡ Ὁδός ἡ Ἀλήθεια καί ἡ Ζωή." Καί οὐδείς γνωρίζει τόν Χριστόν εἰ μή διά τῆς Ἐκκλησίας. Τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Ἡ αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

Ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι ἄρνηση τῆς Πίστεως στόν Χριστόν. Ἀκυρώνει τό ἔργο τῆς ἐνσάρκου οἰκονομίας Του. Ἀνατρέπει τό ἕνα καί μοναδικό θεμέλιο τῆς σωτηρίας, ἀφοῦ θεμέλιο ἄλλο δέν εἶναι δυνατόν νά θέσει κανείς ἐκτός ἀπό τόν Ἰησοῦν Χριστόν. Ἰουδαίοις μέν σκάνδαλο, Ἕλλησι δέ μωρία, ἀλλά ἡμῖν τοῖς πιστοῖς τεῖχος καί κραταίωμα καί καταφυγή καί σωτηρία.

Ὁ Οἰκουμενισμός ἀδελ- φοί εἶναι αἵρεση ἐκκλησιο- μάχος. Ἀνατρέπει τό θεμέλιο τῆς ἐν ἡμῖν ἐλπίδος καί τῆς ἐλπίδος τοῦ κόσμου. Ἡ προσδοκία τῶν ἐθνῶν, ὁ πατήρ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος, ὁ θαυμαστός σύμβουλος, ὁ ἄρχων τῆς εἰρήνης ὁ Θεός ὁ ἰσχυρός εἶναι μόνον ὁ Χριστός. Μόλις ἀποδεχθεῖς ἤ πεῖς ὅτι σώζονται καί οἱ ἄλλοι πού δέν εἶναι μέλη τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἀναχωρεῖ ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ ἀπό τήν ψυχή Σου.

Ὅλοι οἱ ἀνησυχοῦντες γιά τήν σωρηρία τους σήμερα ἔχουν ἀντιληφθεῖ τί συμβαίνει στόν χῶρο τῆς ἐκκλησίας. Πολλοί, ὡστόσο, πιστεύουν ὅτι τότε θά πρέπει νά ἀποκηρύξουν τούς ποιμένες πού ἀκολουθοῦν μέχρι σήμερα, ὅταν ἔλθει τό κοινό ποτήριο μέ τούς Λατίνους.

Ἡ ἄποψη αὐτή εἶναι πέρα γιά πέρα ἐσφαλμένη. Οἱ συμπροσευχές μέ τούς Λατίνους καί τούς Προτεστάντες, τούς Μωαμεθανούς, τούς Ἑβραίους καί τούς Βουδιστές, ἡ συνιερουργία μέ τόν Πάπα καὶ ἡ διακοινωνία τῶν Βαρθολομαίων καί τῶν Χριστοδούλων μὲ τοὺς Λατίνους, ἡ ἕνωση μέ τούς Μονοφυσίτες στήν Ἀντιόχεια, τό Σαμπεζύ, τό Μπαλαμάντ, τά κοινά διαγγέλματα, ὅλα αὐτά συνθέτουν τήν τραγική εἰκόνα τῶν Νεοημερολογιτῶν ποιμένων. Ἤδη ὅμως ψυχορραγοῦν καί οἱ πιστοί πού τούς ἀκολουθοῦν. Ἡ ἀποσύνθεση ἄρχισε. Ὁ δεύτερος θάνατος ἐπί θύραις.

Δράμετε εὐλογημένοι, ἀδελφοί, καί πάλι ἐπί τά πηγάς τῶν ὑδάτων. Πίετε τό ὕδωρ τό ζῶν. Κοινωνήσατε μέ τούς ἀγωνιζομένους καί χλευαζομένους (ὡς παλαιοημερολογίτες) ἀδελφούς Σας πού κρατοῦν μέ μύριες θυσίες τόν πολύτιμον μαργαρίτην τῆς Πίστεως. Ἐλᾶτε ἀδελφοί στήν Χάρη καί στό φῶς καί τότε τά μάτια πού πίστευαν ὅτι βλέπουν θά δοῦν τό φῶς τό ἀληθινόν. Ὁ Κύριος στούς ἔσχατους καιρούς πού ζοῦμε καλεῖ ἀπό τά πέρατα τῆς γῆς καί συνάζει τούς δούλους του γιά νά ἑτοιμαστοῦν νά πολεμήσουν τόν ὠρυόμενο λέοντα, πού ζητεῖ ἀπεγνωσμένα ποιόν νά καταπιεῖ.

Ἐκεῖνος ὅμως εἶναι ἀνίκητος. Εἶναι ἡ ἀρχή καί τό τέλος. Τό Α καί τό Ω τῆς παγκόσμιας ἱστορίας. Ἐξῆλθεν νικῶν καί ἵνα νικήση καί ἀποδώσει ἑκάστῳ κατά τά ἔργα αὐτοῦ, ὅταν πάλιν ἔλθει καί θά τρέμουν τά Σύμπαντα. Ὅταν ἔλθει γιά νά κρίνει ζῶντες καί νεκρούς. Τῆς βασιλείας Αὐτοῦ οὐκ ἔσται τέλος.

Αὐτῷ, τῷ Χριστῷ, τῷ μόνῳ ἀληθινῷ Θεῷ, εἴη ἡ δόξα καί τό κράτος, ἡ τιμή καί προσκήνυσις, σύν τῷ ἀνάρχῳ Αὐτοῦ Πατρί καί τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Ἡ Ὀρθόδοξη ζωὴ ὡς προϋπόθεση τῆς φανέρωσης τοῦ Χριστοῦ

Ἡ κακοδαιμονία τῆς Ἑλλάδος δὲν προέρχεται ἀπὸ τοὺς πολιτικοὺς, ὅπως πολλοὶ νομίζουν, ἀλλὰ πρώτιστα ἀπὸ τὴν ἐγκατάλειψη τῆς ἀληθινῆς πίστεως στόν ζῶντα Θεόν. Ἀρνεῖται κανείς τόν Θεό εἴτε συνειδητά, ἐπιλέγοντας τήν ἀθεΐα ἤ μέ τήν ζωή του, προτιμώντας τά ἔργα τοῦ θανάτου καί ὑπηρετώντας τήν σάρκα καί τίς πρόσκαιρες ἡδονές. Ἄρνηση τοῦ Χριστοῦ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ εἶναι σήμερα στήν Θεολογία, στή πολιτική, στήν οἰκονομία καί στήν ἐπιστήμη καί τελικά σέ ὅλες τίς ἐκφάνσεις τῆς ζωῆς, ἡ ἔνταξη στό νέο ἅρμα τοῦ μισοκάλου ἀντιχρίστου. Αὐτό γίνεται μέ τήν ἐνσυνείδητη ἤ ἀσυνείδητη ἀποδοχή τῶν ψυχοφθόρων διδαγμάτων τῆς δολιότερης αἱρέσεως πού ἐμφανίστηκε ποτέ πάνω στή γῆ μας. Τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἡ αἵρεσις αὐτή εἶναι διαφορετικὴ ἀπὸ αὐτὲς τοῦ Φραγκολατινισμοῦ, πολὺ πιὸ ὕπουλη. Δὲν τήν ἀντιλαμ- βάνεται κανείς εὔκολα. Εἶναι καμουφλαρισμένη μέ τὸ πρόσχημα τῆς ἀγάπης. Καί ἔτσι κολάζονται οἱ σημερινοὶ ἄνθρωποι. Δέν εἶναι δυνατόν νά μετέχουν τῶν θείων ἐνεργειῶν, γιατί δέν ταπεινώνονται καί δέν ὑποτάσσονται στά παλαιά καί πατροπαράδοτα. Ἡ ἔπαρση ζητάει πάντοτε νά καινοτομήσει, κατά τόν Ὅσιο Μακάριο τῆς Ὄπτινα. Ἡ ὑπερφίαλη διδασκαλία περὶ ἀγάπης κρύβει κάτω ἀπὸ τὸ ἔνδυμά της τήν δυσοσμία τῶν παθῶν. Ἀμέτοχοι της Θείας Χάριτος οἱ Οἰκουμενιστές διδάσκουν ἀλλότρια τῶν Θεοφόρων Πατέρων. Ἀνατρέπουν τό κήρυγμα τῆς Ἐκκλησίας στούς αἰῶνες. Ὅτι οὐδείς ἔρχεται πρός τόν Πατέρα εἰ μή διά τοῦ Υἱοῦ καί οὐδείς ἔρχεται πρός τόν Υἱόν εἰ μή διά τῆς Μιᾶς καί μοναδικῆς Ὁδοῦ, τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Καί οἱ ἴδιοι οἱ Οἰκουμενιστές δέν εἰσέρχονται στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί τούς ἄλλους δέν ἀφήνουν νά μποῦν μέ τήν ἀνατροπή τῆς Πίστεως εἰς τόν Ἕνα Θεόν, τόν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν. Ἀδελφοί ἡ σωτηρία ἐνεργεῖται μόνον μέσα στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Ἐδῶ ἡ ἄκτιστη Χάρη. Ἐδῶ τό Φῶς καί ἡ Ζωή. Στό Σῶμα τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἑκκλησίας κατεργάστηκαν οἱ Θεοφόροι Πατέρες μας τήν σωτηρία τους. Αὐτούς καί μεῖς ἀκολουθοῦμε μέ βεβαιότητα σωτηρίας. Ὁ μυστικὸς Θησαυρὸς Της εἶναι ἡ ἅπαξ παραδοθεῖσα τοῖς Ἁγίοις Ὀρθόδοξος Πίστις. Εἷς Ἅγιος, Εἷς Κύριος, Ἰησοῦς Χριστός εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός. Ἀμήν.